Er zijn van die plekken waar je binnenstapt… en het meteen voelt. Rust. Ruimte. Aandacht. SlowCare is zo’n plek.
Niet omdat het mooier is dan andere zorgplekken. Maar omdat het anders kijkt. Langzamer kijkt. Liefdevoller kijkt.
SlowCare is een manier van zorgen die begint bij één simpele vraag:
Wat zou jij je kind wensen?
Niet: Hoe efficiënt is het? Of: Wat past er binnen het budget?
Maar: Wat is écht goed? Voor dit kind. Voor dit leven.
Bij SlowCare wonen 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗺𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗲𝗿𝗻𝘀𝘁𝗶𝗴𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗿𝘃𝗼𝘂𝗱𝗶𝗴𝗲 𝗯𝗲𝗽𝗲𝗿𝗸𝗶𝗻𝗴. Kinderen, jongeren, volwassenen. In hun eigen studio. Met een badkamer. Hun spullen. Ze leven samen in kleine groepen. Er is een grote eettafel. Een tuin. Muziek. Daglicht. Ritme. Rust.
Ze leven in een huis, niet in een instelling. Er is een keuken waar je ruikt wat er gekookt wordt.
Een tuin waarin je het seizoen voelt. Een plek waar je gezien wordt, ook als je zelf niet kunt praten.
En ook: geen aparte dagbesteding in een bus verderop. Alles is er gewoon. In huis. In de wijk. Zorg, wonen en leven horen bij elkaar.
“𝗭𝗼𝗿𝗴 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗼𝗻𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 ‘𝗱𝗼𝗲𝗻’. 𝗭𝗼𝗿𝗴 𝗶𝘀 ‘𝘇𝗶𝗷𝗻’. 𝗜𝗻 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗮𝗰𝘁.”
– Ingeborg van Heumen
Bij SlowCare werk je niet met een stopwatch in je hand.
Begeleiders zijn niet opgeslokt door administratie of regels. Ze vormen samen een team dat eigenaarschap neemt. Dat betekent: meer vrijheid, meer verantwoordelijkheid en – vooral – meer tijd voor deze kinderen.
Voor die ene hand. Die blik. Dat moment waarop je verbinding voelt.
“𝗗𝗼𝗼𝗿 𝗴𝗲𝘄𝗼𝗼𝗻 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝘁𝗲 𝗹𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻, 𝘁𝗲 𝗸𝗶𝗷𝗸𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴 𝗵𝗲𝗯𝗯𝗲𝗻, 𝗵𝗲𝗯𝗯𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗷 𝗱𝗶𝘁 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗰𝗼𝗻𝗰𝗲𝗽𝘁 𝗼𝗻𝘁𝘄𝗶𝗸𝗸𝗲𝗹𝗱".
– Lucian van Heumen
En zo werkt het. Niet perfect. Niet zonder uitdagingen. Maar wél menselijk.
SlowCare is een keuze voor de lange adem. Voor betrokkenheid. Voor echt thuis zijn – ook als dat ingewikkeld is.
Wil je voelen hoe dat eruitziet? Neem een kijkje verder op deze site.
